Перета, со грнето млеко на глава
И со исправена става
Одеше кон градот в зори пресни
Лесно облечена и без негде да запре
Со фустан прост и со чевли лесни
Врвеше по патот напред.
Таа си сметаше цело време
Колку пари од млекото ќе земе.
Сто јајца од добивката ќе купи
И триста пилиња од нив ќе излупи:
Сè одеше на нејзина страна
Јас лесно – мислеше – ќе ги хранам,
Ќе има во дворот доволно храна
Лисицата колку и да ми краде
Пак ќе остане за една свиња
Па колку ќе се угои, човек ќе се најде
За да му ја продадам сосе тиња
Убави пари ќе ми донесе и се чудам:
Кој ќе ме спрече во одборот да чувам
За толку пари и крава и теле кое
Веќе го гледам: скока среде стадото мое?
И Перета потскокна восхитена, и право,
На грнето паѓа: збогум пилиња, свињо, краво!
Жената по земјата го гледа тажно
Богатството свое разлеано сето,
И трча да се извини кај мажот
Пред да биде истепана клето.
Така, повеста се претвора во шега,
Грне со млеко се вика сега.
Кој од мечти слатки не се сладел?
Воздушни кули кој не градел?
Занесот го фаќа секое срце чисто,
И мудрите и лудите исто.
Секој сони на јаве, послатко нема ништо.
Измама сладосна душите ни ги плени
Сè е наше на овој свет, сите сништа,
Сите почести и сите жени.
Кога сум сам, го викам најхрабиот на бој,
И ми го отстапува уплашен тронот свој
Ме избираат за крал, сите ме слават,
Круните се валаат врз мене секој час:
Но несреќа ме враќа на старата глава,
И пак Голтакот Жан си станувам јас!